Bazen a$k gider!...
Ama öLümgelmez bir türlü...
Ne yapsanız öfke duyamazsınız, giderken bir kibrit aleviyle ateşe verdiği ömrünün alevleri içinde eriyip giden yüzünüze, silinip giden kokunuza, kül olan yüreğinize dönüp bir kez bile bakmayan o sevdanıza... Anlarsınız a$ktır bu, öfkeyi bir türlü yurduna kabul etmeyen...
Vefasız bir unutuşa kurban olsa da solup yitmeyen... Hayattan soğutup size ölümü özleten... Ölü bir bedende canlı kalmakta direnen... Anlarsınız a$ktır bu...
Bazen a$k gider...
Günler geçer ardından ve aylar...
Bazen de yılar...
Bebekler büyür, insanlar yaslanır, insanlar ölür, eşyalar eskir, evler yıkılır, kurur ağaçlar... Sokakların adi değişir...
Acılar belleğin acımasızlığına teslim olur...

Sevilen unutur, seven yanar.

Bazen a$k gider... Ya da siz gittiğini sanırsınız...