YAZAR: nelsss
Tarih: 06 Mar 2008 02:53 pm
Yaptığımız hatalar gittiğimiz yanlış yollar vardı ve her ne olursa olsun bizi affeden kişiler küçüktük o zamanlar…
Büyümek,sorumluluk altına girmek,her şey toz pembeyken yavaş yavaş değişmesi hayatımızın
Büyümek zor iş.Artan sıkıntılar,cevapsız sorular,aklımızı karmakarışık yapan düşünceler…
Masumduk küçükken.Ozamanlarda vardı hatalarımız ama masumduk işte.
Büyümek…Hatalarımız çoğaldıkça küçülüyoruz bu hayatta
Artan beklentiler…ulaşmaya çalıştığımız imkanız hayaller…
Büyümek zor iş…Küçük şeylerle mutlu olurdukönceden,ağlardık,üzülürdük ama dinerdi içimizdeki acı.Ozamanlarda vardı yaralarımız ama iyileşirdi çabucak.Küçük dertleriizde vardı belki ama çözülürdü hemen.Düşünmezdik ozamanlar başkalarını.Hayatın tadını çıkarırdık dolayasıya,oyunlarla bütünleşip bütün kötülüklerden,mutsuzluklardan,acılardan,kederlerde n uzaklaşırdık.Kirlenmemiş hayallerimiz vardı ozamanlar…
Büyümek zor iş…Düşünülecek şeyler çoğaldı gittikçe…Onlar çoğaldıkça biz azaldık…Onlar çoğaldıkça biz ezildik hayatın acımasızlığı altına
Çocukken kendi dünyamız vardı.Nokta değildik sadece .Öyle görmezdik kendimizi.Kocamandı bizim dünyamız.Hayatla oyun oynardık ve başrol bizimdi.Büyük rollerin adamıydık yani…Çocuktuk işte…
Büyümek zor iş…dünya büyürken biz hep küçüldük.Başrolleri başkaları oynamaya başladı artık.Küçüldük gittikçe…
Önceden biz oyun oynardık hayatla ama şimdi o bizle oynamaya başladı.Başrolümüzü hayata kaptırdık kısaca…o oynarken biz seyrettik…
Çocukken ne güzeldi,masumduk,tertemizdik,mutluyduk…
Şimdi çoğalan yükümüzle ve azalan rollerimizle maalesef büyüyoruz…
Büyümek,sorumluluk altına girmek,her şey toz pembeyken yavaş yavaş değişmesi hayatımızın
Büyümek zor iş.Artan sıkıntılar,cevapsız sorular,aklımızı karmakarışık yapan düşünceler…
Masumduk küçükken.Ozamanlarda vardı hatalarımız ama masumduk işte.
Büyümek…Hatalarımız çoğaldıkça küçülüyoruz bu hayatta
Artan beklentiler…ulaşmaya çalıştığımız imkanız hayaller…
Büyümek zor iş…Küçük şeylerle mutlu olurdukönceden,ağlardık,üzülürdük ama dinerdi içimizdeki acı.Ozamanlarda vardı yaralarımız ama iyileşirdi çabucak.Küçük dertleriizde vardı belki ama çözülürdü hemen.Düşünmezdik ozamanlar başkalarını.Hayatın tadını çıkarırdık dolayasıya,oyunlarla bütünleşip bütün kötülüklerden,mutsuzluklardan,acılardan,kederlerde n uzaklaşırdık.Kirlenmemiş hayallerimiz vardı ozamanlar…
Büyümek zor iş…Düşünülecek şeyler çoğaldı gittikçe…Onlar çoğaldıkça biz azaldık…Onlar çoğaldıkça biz ezildik hayatın acımasızlığı altına
Çocukken kendi dünyamız vardı.Nokta değildik sadece .Öyle görmezdik kendimizi.Kocamandı bizim dünyamız.Hayatla oyun oynardık ve başrol bizimdi.Büyük rollerin adamıydık yani…Çocuktuk işte…
Büyümek zor iş…dünya büyürken biz hep küçüldük.Başrolleri başkaları oynamaya başladı artık.Küçüldük gittikçe…
Önceden biz oyun oynardık hayatla ama şimdi o bizle oynamaya başladı.Başrolümüzü hayata kaptırdık kısaca…o oynarken biz seyrettik…
Çocukken ne güzeldi,masumduk,tertemizdik,mutluyduk…
Şimdi çoğalan yükümüzle ve azalan rollerimizle maalesef büyüyoruz…
