Düşme Satırlarıma../..(Ki Sen Düştükçe Ben Kanıyor

Pılını pırtını toplayıp zamanın

Akreple yelkovanın gözüne çarpıyorum tutam tutam yanlızlığı ..
Saliseleri susturmaya yelteniyor içimdeki çocuk ..

Oyuncaklarla evcilik oynamak için geç artık

Şimdi kapısı aralı cümlelerle oynuyor vurgun anlarım ..

Lisanı bozuk bir masal bulanıklığında yokluğun..
Varlığını ispatlamak için ne kadar didinsen boş

Sen bile kurtaramazsın artık seni ..

Silip atıyorum beynimdekileri,
Fırtına yemiş yanlarımı ayakta tutuyorum

Satırdan satıra çarpan kuşun kanat çırpınışlarını seyre dalıyorum..

Baharı beklerken avuçlarıma düşen sararmış yaprakları bağrıma basıyorum..

Seni yazdıkca ismimin yanına
Ben siliniyorum..

Yoruldum payıma ''sen''leri üleştirmekten..

İsmin dolanmasın artık kalemime ..
Düşme satırlarıma..

Çatık kaşlı bir Türkü gibi silip süpürme mutluluğumu..

( Şimdi sana ilişik hayata sen harici nefesler eklemekteyim
Yangın kokan gözlerinden içip kül rengi ezaları.. )