Seni hiç özlemiyorum.Niye özleyeyimki?Ne dostluktan olur bu özlem ne aşktan.Sen ne koruyorsun beni dostlarım gibi ne de gözlerimin içine gülüyorsun sevgilim gibi.İşte bu yüzden seni hiç özlemiyorum...
Seni hiç aramıyorum.Çünkü seni aramak saçma geliyor bana.Kış ayında yakıcı bir güneş aramak gibi bir şey bu!Herkes bilir karlı günün ortasında pencereden içeri güneş girmeyeceğini.Ama inandırmıştır kendini,güneş doğacak ve karlar eriyecektir.Oysa karların erimesi için güneşe gerek yoktur.Bir kova su da yeter karları eritmeye.İşte bu yüzden seni hiç aramıyorum...
Seni hiç sevmiyorum.Sevgi,aşkı getirir beraberinde.Seni görmek,ismini duymak heyecanlandırmıyor beni.Evet evet seni hiç sevmiyorum.Yanında otururken,önünden geçerkeniçimde hiçbir şey kıpırdamıyor.Çünkü otobüste de tanımadığım bir insanın yanında oturuyorum,sokakta bir dilencinin de önünden geçiyorum.İşte bu yüzden seni hiç sevmiyorum...
Seni özlemiyorum,aramıyorum,sevmiyorum ama seni hatırlıyorum.En fazka ismin var aklımda.Ama sana bilmediğin birşeyden bahsetmek istiyorum;senden...Sen kimilerine ağabey,kimilerine dost,kimilerine ise sırdaş oldun.Ama benim içn geçen üç-beş günsün.Ve sen;''bugün herkes için aynı doğdu güneş ama iki kişi hariç...Yepyeni bir gün yepyeni bir hayat belkide,yepyeni bir aşkla birlikte doğuyordu.Herkes için aynı doğan o güneş,bizim için farklıydı''dedikten sonra ''hoşçakal''deyip,güneşin doğuşunu anlamsız kılacak kadar alçaksın.
|
bana uyan bi burası vardı 
