... hani, hani ‘dahil ya ayrılık sevdaya’...

İşte biz, o dahilliğin en koyu noktasındayız.
Ayrıyız
.

Bu işte, ağırıma giden. Buna göz göre göre izin vermen. Kader deyip, geçilir
mi ki?! Çekilip gidilirmi ki!

Yaa işte sevgili Ayrılık mıydı istediğin. Al işte ayrılık sana! Ben
istemedim. Ama, al işte ayrılık bana!

Ne çok yalnızlık varmış meğer, değil mi? Özlem ağır bir yükmüş. Ve
birlikteyken seviyor olup, ayrılıkla, tüm kapıları açmak arkana bile
bakmadan çekip gitmekmiş…

Aşığım sana ben. Senin bana aşkın kadar. Ama yada ‘gibi’si YOK BUNUN….

Gidiyorum ve benle geliyor var edilmişliğin. Haberin yok. Sen de yoksun.
Bedenin sende, geri kalan herşeyin bende. İddia edebilir misin yaşadığıMı?

Düşünceler kopuk kopuk yazılmaz, diye bir kural yok. Varsa bile ben koymadım
o kuralı. Varsa bile bozuyorum. Yine bildiğimi yazıyorum işte! Yine!
Hani sana ‘gel’ deyip de, ‘seviyorum ama gelmiyorum’ cevabını aldığım anlar,
nasıl bir ruh halini kazıyor bana, bilmezsin. –Bak bilmediğin bir şey daha!-
Hani güçlüyüm ya ben, hani yürekliyim, hani dayanmasını bilirim ya... Ne güç
kalıyor, ne yürek yetiyor, ne dayanacak hal kalıyor. Tüm dünyada bir ben
tek’im gibi hissediyorum. Ve savunmasız. Benim hala senden başka kimseM yok.
Sarılmak istediğim sen yoK..

Korkuyorsundur şimdi sen bunları okudukça. Ama merak etme. Rahat ol.
Gidiyorum. Kal desen, ki demezsin, bu yüzden kurmaktan vazgeçiyorum bu
cümleyi.

Şimdi ben gidiyorum, bu, içinde bendeki sen’le anlam bulan sevgiden. Üzdüğün
kadar üzüldüm, üzmediğimce üzüldün. Ama artık üzülme.

Gidiyorum ben. Ve seni hala çok seviyorum.