artık gittin

tenimden, elimden, gözümden, herşeyimden...

gidenin arkasından ne söylenebilir ki?

gitme mi? kal mı?

yalvaracak kadar aciz değilim!

ama gözyaşlarımı tutamayacak kadar da

biçareyim!

en çok yokluğunda ellerini ve gözlerini aradım ama bulamadım.

sesini duymayı istedim ama elim bir türlü gitmedi telefona

ardından üzülmeyi tercih ettim

üzüldümde...şarkılarla avutmaya çalıştım kendimi

her şarkı kalbime saplanan hançer gibiydi...

her yerim kan revan içinde kaldı.

nerelerde şuan ruhum bilmiyorum!

bi an yanına geliyor

seni izliyor, sarılıyor,

ağlayarak gözyaşlarıyla senin tenine damlıyor ve kayboluyor...

bi an yanıma geliyor ve tekrar gidiyordu.

radyoda ki ses ne güzelde demişti:

"ey gönlümün doğurduğu sevgili nasılda acıyor içim seni üzdüğüm için bilir misin?

af dilemeye geldim affa laik olmasam da

ey sevgili uzatma dünya sürgünümü!"

ama şu gurur yok mu?

hep önüne geçti sevgimin

ne zaman söylemeyi istesem bu iki kelimeyi

hep engel oldu kahrolası.

hep güçlü görünmeyi,

unutmuş gibi davranmayı,

hayatın tek başına yaşanılabileceğini öğretti

zorla...

canımı acıtarak...

kalbimi kırarak....

köle gibi döve döve gösterdi bana bunları

her seferinde vurdu kamçısını sırtıma

yarama tuz bastı gözlerime mim çekti kör etti

ağlamam için gidenlerin arkasından

şimdi nasıl sana geri dön derim

ben bunca acıyı çekerken

söylesene