Ne Ben Hoş Kaldım Ne de Sen Güldün

Biraz zamansız oldu gidişin! En zor durumda gittik birbirimizden ,oysa söz vermiştik ayrılmamaya, zor günleri beraber omuzlamaya, beraber ağladığımız gibi gülmeye hatta filmlerden kıskanıp beraber ölmeye söz vermiştik.

Sen uzak bir şehrin havasından mı, suyundan mı etkilendin bilmiyorum. Ama zamansız oldu bu ayrılık.

Hiç bir şey bilmeden ani bir telefon aracılığıyla bu ayrılık istemin ruhumu bedenimden ayırdı.Sebepsiz ve zamansızdı çünkü. Ya da en azından ben sebebini bilmiyordum.

Yeni yılda akarken göz yaşların üzerime, tutunca ellerini ve sıcaklığını hissedince gönlümde bu sevdaya ayrılığı haram kılmıştım. Fakat oldu işte! Şimdi hangimiz haram bir şeyi yapmakla cehennemde yanacağız bilmiyorum. Sen yanma sevgili! Ben yanarım. Bazen göz yaşlarım akar içime kanarım.

Kime küstün niye küstün, neden ayrılık kustun miden bulanmazken, bilmiyorum. Ama şimdi hiç sırası değildi sevgili. Yolunu gözlerken, özümle beraber ,ayrılığın çıkageldi! Oysa en güzel kıyafetlerimi giyinecektim, saçlarımı bile senin istediğin gibi tarayacaktım seni karşılarken.

Ama sen ayrılığı getirdin gelirken,beynimde geçen günlerin hatırası canlanırken, her hatırada bir hücremi öldürdüm ben. Seni beklerken dört gözümün yarenliğinde ,ayrılığın çıkagelmesi! Ne acayip, ne anlatılmaz bir durum tahmin bile edemezsin.

Yani sen şimdi yoksun öyle mi? Yani bir daha ellerini tutamayacak mıyım? Bir daha bakamayacak mıyım gözlerine?

Hadi canım! Yoksa şaka mı yapıyorsun, böyle zamansız, böyle sebepsiz bitmemiştir herhalde. Konuş hadi yalan de şaka yaptım de.

Demek gidiyordun ve beni götürmüyorsun.Şimdi içimde alevlenen yakıcı bir korsun. Üç mevsim yaşamıştık seninle. Sanırım artık senli tüm cümlelerim geçmiş zamanla çekimlenecek. Ve sanırım her gece beni daha da içine çekecek. Üç mevsimin yüzlerce günü, karı kışı güzü hatta yazı yaşamıştık. Upuzun günleri, sonra karanlık geceleri, sonra, hep sonra deyip mutluluğumuzu ertelemiştik.

Ama şimdi yoksun öyle mi? Olsun. Bende ayrılığını takarım koluma. Sırf senden geldi diye ayrılığı bile sevmeye çalışırım (beceremesem de).

O şehrin suyu yaramadı sana, isteseydin eğer oksijen ve hidrojenin içinden elektrik geçirip sana aşka mayalı su bile yapardım.

Zamansız oldu gidişin, beni terk edişin, ayrılığı tüm çıplaklığıyla bana gönderişin...

Yoksa aramızda ki kilometreler mi sebep oldu? Ama olamaz herhalde! Çünkü ben orada mıydım bilmiyorum ama, sen uzakta da olsan hep benim yanımdaydın

Hoşcakal diyorsun ya bana , sende güle güle git. Ama biliyorum ve sende biliyorsun, uzun bir süre ne ben hoş kalabileceğim, ne de sen gülebileceksin.

Bir elveda bile demeden gidiyorsun ya! Neyse suçlamıyorum seni, ne olduysa, başımıza ne geldiyse o şehrin suyundan oldu.