Sen hiç bilmedin ama, ben hep sevdim seni...
Gülümsediğinde, nazlı ceylanlar inerdi
Yüreğimin umut pınarlarına...
Kırkikindiler yağardı ansızın gönlümün vahalarına...
Sen hiç bilmedin ama, bir derdin olduğunu anlardım
Gözlerin daldığında...
İçim titrerdi, düşman kesilirdim seni incitenlere,
Hüzün dalgaları vururdu gönlümün kıyılarına...
Sen hiç bilmedin ama, seni her düşündüğümde
Yıldızlar sevgiyle gülümserdi ruhumun semalarında...
Keyifle uyanırdı düşlerim rengarenk şafaklara...
Sen hiç bilmedin ama, gözlerin değdiğinde gözlerime,
Yeşerirdi bozkırlarım...
Baharı yaşardım zemherilerde,
Sevda kuşları konardı yüreğimin ucuna...
Sen hiç bilmedin ama, “Ne haber” dediğinde,
Denizine kavuşan martılar gibi çığlık çığlığa,
Kanat çırpardı sevinçlerim...
Sihirli bir el değmişçesine silinirdi bütün hüzünlerim,
Günüm aydınlanırdı, güneşim batmazdı dağlarımda...
Sen hiç bilmedin ama, kabul etmek istemesem de,
Kış ortasında düşen şaşkın cemreler gibi,
Zamansız düşmüştüm sevdana...
Sen çoktan geçmiştin o yolları
Mümkün değildi geri dönüşün...
Bilirdim vuslatın imkansızlığını,
Yollara düşesim gelirdi, ağlardım kuytularda...
Sen hiç bilmedin ama, yas tuttum ardından
Uzaklara gittiğinde…
Tutunacak bir daldan mahrum kalan sarmaşıklara döndüm…
Köksüz kaldım, öksüz kaldım, sensiz kaldım,
Şu koskoca dünyada…
ŞEYNUR İNAL
|
