Topladığın saçların , sessizliğini yüzüne yansıtırken…
Sessizce kırılganlığını izlerdim..
Düşlerinde sen en çok, uyumak istediğin rüyada gülerdin.
Beyazların üstüne atardın kendini..
Kocaman olurdu hayat sende .
Uyanıp uyanıp yeniden doğardın; yitirdiklerinin kollarında.
Bir kadın olmayı en çok, bebekleri kollarına alırken hisseder..
Hep bir neslin özlemiyle varoluşunu sorgulardın..
Sen Hermin Hess’in sessiz kadınlarından biriydin.
Sevilen ve en çok terk edileninden..
Kızıl sevenlere kızıl, siyah sevenlere siyah yapardın saçlarını.
Severdin sen hep bir başka uykuda bir başka aşka uyanmayı.
Yaşlanan bedenin, büyüyen ruhun; aşkı en kıymetlin yapmıştı.
Sen başkasında en rahat uyuyan saçları toplu sessiz kadın..
Çocuklar seni en çok saçlarının yaseminleriyle sevdi.
Gidenlerde uyandığın her sabah, seni başka bir hayalle beslemiyor mu..
Sancılandığın yalnızlık, en çok dünyanın işine yaramıyor mu…
Omuzların dik …
Saçların toplu..
Gözlerin en çok insanca gülüyor..
Sen sevdiğin hayatı en çok sevdiğin şeylerle yaşayan kadın; bugün hayat sende ne kadar tutkuda….
Aşk sende yaşamı gizleyen…
Koştuğun yamaçlardan vazgeç..
Bırak ellerin bugün hiç bir şey taşımasın..
Sen aşkı seven çocuk ruhlu sessiz kadın;
Güneş bugün sende kaldı..
Çiçek bugün en çok senin ayak uçlarında sevdalı bir savaşta..
Sende uyanmak; bebek kokusu
Sende uyanmak; hep sevdalanmak
Sende uyanmak; hep huzur
Sende uyanmak iyotlu Akdeniz akşamı….
Bir kadın bir hayatı en çok Uyandığı Sabahla kurtarır…
Geride sadece atıldır uyanmadıkları……
Dünde bugün kadar güzel şey ;SENDE UYANMAK, dudakları uçuklamış hayat….!