Bu sıralar sevgiyle yaşanacak bir hayatın pazarlığını kendimle yapıyorum, kendi hayatımız için uygun olan yerine gerçek olanı düşünmek ve istemek arasında gidip geliyorum. İnsan hayatı kaç yıl sürerse sürsün sevmeye başlayınca sınırlarını öğreniyor, işte o zaman yaşamın gerçek yönüyle tanışıyor, bu sınırları önümüzde duvar haline getirmek ya da sevgi vadisine dönüştürmek aslında insanın kendi elinde olan bir şey. Oysa yaşamı boyunca tüm insanlar, yaşamadan önce sevgiye örnek görmek istiyor, etrafında, yaşadığı tüm çevrede sevgiyle mutluluğu bir arada yaşayan insanları görmek istiyor, çünkü sadece gördüğü şeylerin gerçek olduğuna inanıyor. Bense önce sevmeyi özlerdim şimdi birini özlüyorum, yüreğimden yüreğine sevgimle yol alacağım birini, sevgiyle gülümsemeyi ve nefes almayı birleştireceğim birini. Sevgi, yaşamı yeniden anlamlandırmayı saglıyor, hayatına son vermek isteyen insanlara baktıgımızda onların hayata dair her türlü anlamı yitirdiklerinde böyle bir seye kalkıstıklarını görürüz. Bazen bu acı son illaki fiziksel varlıgına son vermekle olmaz, bir de herkesin arasında yasıyor görünürken ic varlıgını öldürmüs insanlar vardır, gercekten bulundugu yerde olmayanlar, yüreginin sesini bogmus olanlar. Ruhunun muhtesem varlıgını beden maskesinin arkasında yok edenler, dışardan gülerken içerden aglayanlar olur, yaşamın en acıklı sekli buymus gibi geliyor. Böyle bir yürege sevgi degdiginde, aniden çıkan bir perinin sihirli degnegi dokunmus gibi olur, hayatın icinden cekilmis bir seyin yeniden hayata dönmesi gibi olur. Bende böyle bir yok oluşun eşiğindeydim fiziksel değildi yok oluşum ama içimdeki sevgi dünyamın beni boğduğu, yok ettiği bir oluşumdu bu. Şimdiyse bir peri kızı ellerimden tutup beni adeta gökyüzüne çekiyor, dünyaya uzaktan, başka bir yerden yeniden bakmamı ve önemsemediğim ayrıntılara dahi gülümsememi sağlıyor. Nesneler renk, sözcükler anlam kazanıyor, bir isim bir özne yükleniyor dudaktan çıkan tüm kelimelere, bir sevgi vagonu daha ekleniyor ömrümde yol alan eski katara.